La Biblio estis por Trubar inspiro, fundamento kaj deirpunkto de ĉiuj liaj klopodoj. Kiam ni pripensas la mesaĝon de tiu giganto, patro de la popolo, ni devas unue halti ĉe la bazŝtono. Sen troigo ni povas diri, ke ĝuste la legado de la bibliaj tekstoj ekbruligis en la juna Trubar fajron, kiu brulis en li ĝis la fino de lia vivo kaj montriĝis en la presado de slovenaj libroj kaj en fervoraj alvokoj al liaj samlandanoj. Trubar sciis el viva sperto, ke la Biblio estas la ĉefa rimedo, kiun Dio elektis por malkaŝi sin al la homoj. La legado de tiu libro havis por li unue spiritan signifon: tiel homo fariĝas kristano kaj tiel li povas kiel kristano ankaŭ persisti. Sed la apartigo inter „spirita“ kaj „kultura“ aŭ inter „religia“ kaj „monda“ ne taŭgas ĉe Trubar. Li konstante emfazis la bezonon traduki la Biblion en la popolajn lingvojn, ĉar li estis konvinkita, ke la legado kaj ekkono de la vorto de Dio estas la fonto de ĉiuj bonoj, de la plej spiritaj, kiel la kono de Dio, la repaciĝo kun li kaj aŭskultita preĝo, ĝis la tute mondaj, kiel paco, prospero en la lando kaj bona kunvivado inter homoj.
En tempo, kiu ankoraŭ ne konis la fatalan klerisman dividon en „eklezia“ kaj „sekulara“, Trubar povis vidi la Biblion kiel ian akson, centron, fonton, el kiu trinkas la tuta socio. La natura sekvo estis, ke lia traduko de la Biblio fariĝis la fundamento de la nacia lingvo kaj tiel de la nacia konscio. Trubar konsciis ankaŭ, kiamaniere la Biblio transdonas al ni la veron. Tial li kuraĝigas al legado kaj profunda pripensado. En la Eklezia Ordo li atentigas, ke la tuto de la malkaŝo de Dio estas mistero: „… la vera kristana instruo estas granda kaj alta saĝo de Dio, kiun nenio povas kompreni, kaj ni en la eterneco, rigardante Dion, lernos tiun saĝon.“ La Biblio estas „la komenco de saĝo“, kiu donas al ni, „malfortaj kaj simplaj homoj“, tion, kio necesas por la nuna vivo.
Fonto: Biblia Societo de Slovenio